Αυτό είναι ένα κάμπριο Chevy Bel Air του 1957
σε μαύρο του όνυχα, με μαύρη κουκούλα και κόκκινο/ασημί εσωτερικό.
Και, ναι, είναι το V8,
γι' αυτό και έχει όλες αυτές τις χρυσές λεπτομέρειες.
Έχει κινητήρα 4.600 κυβικών, 270 άλογα
με τετραπλό καρμπιρατέρ Rochester, και φίλτρο αέρα με διπλή είσοδο.
Έχει τρεις ταχύτητες στο τιμόνι,
διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης, και διπλή εξάτμιση.
Δείτε πόσες τρελές σχεδιαστικές ιδέες
που όλες μαζί είναι μια χαρά.
Δείτε πού έκρυψαν την τάπα του ρεζερβουάρ. Λατρεύουμε τα μυστικά.
Είναι ο ορισμός του κλασικού αμερικανικού σχεδίου.
Αυτό που μ' αρέσει είναι ότι, όποιος το θυμάται,
μόλις το δει, χαμογελάει αυτομάτως,
όπως και ο ξεχωριστός καλεσμένος μου σήμερα,
ο κ. Στιβ Χάρβι,
που είναι κλασικός κωμικός όπως και αυτό το εμβληματικό μοντέλο.
- Ναι; - Στιβ, πώς είσαι;
Τι ωραία!
Πολύ ωραία.
Σε πέντε χρόνια θα κόψω και τα γέλια και τα ρέστα.
Αυτό χρειάζεται όμως χρήμα.
Ένα ποσό.
Ναι. Δεν το έχω αυτό τώρα.
Οπότε, το γέλιο συνεχίζεται. Ωραία. Πάμε.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το
Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Να τος. Να τος. Εδώ είναι.
- Ο θρύλος. - Κοίτα δω.
Ο θρύλος. Ο θρύλος είν' εδώ.
Πώς τα πάμε; Μια χαρά, ε;
Φίλε, είμαι έτοιμος. Θα περάσουμε τέλεια.
Σου έχω κάτι ξεχωριστό.
Τζέρι, θα κλάψω.
Τζέρι, θα κλάψω. Θα κλάψω, ρε συ.
Βρίζω στην εκπομπή σου.
Είμαι σε καμπριολέ Chevy Bel Air του '57!
Κανείς δεν κάνει τέτοια. Το αυτοκίνητο των ονείρων μου.
- Είναι ΤΟ αυτοκίνητο. - Το ξέρω.
- Τζέρι, το οδηγείς με πολύ στιλ. - Ευχαριστώ πολύ.
Στο κολέγιο είχα έναν μαύρο συγκάτοικο,
και μέχρι τότε, δεν είχα γνωρίσει άλλους μαύρους.
Ο πρώτος συγκάτοικος ήταν ο Στίβεν Γκρίνγμπεργκ.
Ναι.
Μου έμαθε σπουδαίες λέξεις.
Έλεγε "Έρχεται το γεράκι".
Δεν είχα ξανακούσει τον χειμώνα σαν γεράκι.
Δεν ήξερα ότι λέτε "αφήνω" το παράθυρο πάνω.
- Ναι. - Εγώ ποτέ δεν τ' "αφήνω" πάνω.
Πρέπει να τ' αφήσεις πάνω. Να πάει πάνω.
Αυτό σημαίνει ότι θέλει να πάει πάνω.
- Δεν έχει επιλογή. - Σωστά.
Γεια σου, κούκλα.
- Και "πατάω φρένα". Πληθυντικός. - "Πατάω φρένα".
- Τα θες όλα. - Όλα τα φρένα.
Ένας κανονικός θεατής σού λέει,
"Το παράκανες μ' αυτό το αστείο".
Αυτό μου είπαν πρόσφατα.
Αλλά με την κωμωδία,
πώς ξέρεις ότι το παρακάνεις αν δεν το παρακάνεις;
Ακριβώς. Το κοινό είναι η αστυνομία που χρειαζόμαστε.
Αν κάτι δεν είναι αστείο, φεύγει αμέσως.
Το διώχνει το κοινό μαζί με την καριέρα σου.
- Ακριβώς. - Αν μπορεί.
- Μπορεί. - Για ένα αστείο!
- Είσαι για καφέ; - Ναι, αμέ.
- Πίνεις καφέ κάθε μέρα; - Ανεξαιρέτως.
Και πριν πάω για ύπνο καμιά φορά.
- Κι εγώ. - Αν θέλω αυτή τη ζεστασιά.
Μ' αρέσει πολύ η δουλειά σου.
Απ' τις αγαπημένες μου φάσεις είναι
όταν βρεις να κάνεις κάτι που δεν έχει ξανακάνει κανείς ποτέ.
Κανείς δεν έχει ξανακάνει το σκαμπό γραφείο.
Όταν απολύουν τον Γουίλι…
- γυρίζει ανάποδα τα πάντα. - Ναι.
Αυτό με έφτιαξε εμένα.
Στηρίζεται σε αληθινό γεγονός.
Οι μαύροι…
αντιμετωπίζουν διαφορετικά την απόλυση από τους λευκούς.
Μη μας απολύετε με τον ίδιο τρόπο.
Δε θα πάει καλά.
- Ήταν φίλος… - Υπήρξε;
Είχα εφεύρει τον "Γουίλι Τέρνερ".
Ο Γουίλι Μπάξτερ είχε απολυθεί και δεν το είχε δεχτεί καλά.
"Γουίλι, πρέπει να σε διώξουμε".
"Σιγά μη με διώξετε, γ…!
Δεν πρόκειται να διώξετε τον Γουίλι Τέρνερ…
Κανείς δε διώχνει τον Γουίλι Τέρνερ!
Αυτά είναι μ…"
Η κωμωδία ζει μέσα σου.
- Παντού. - Τα πόδια σου.
Είναι ξεκαρδιστικό πώς κουνάς τα πόδια σου.
Το στόμα θέλει δική του καριέρα.
"Τι διάολο έχουν πάθει όλοι;"
Δικό του ατζέντη, διαφορετικό τηλέφωνο.
Το στόμα σου μπορεί να δουλεύει από μόνο του.
- Τ' άκουσες αυτό; - Όχι.
Είπε "Ο Στιβ Χάρβι κι ο Τζέρι Σάινφελντ, οι καρ…!"
Αυτό είναι το καλύτερο κομπλιμέντο. Όταν σε λένε έτσι.
Σ' αγαπούν στ' αλήθεια.
Θέλω να μιλάω για κωμωδία.
Μ' αρέσει ν' αναλύω πώς το κάνω,
γιατί είπα κάτι εδώ, όχι εκεί.
Λες να μπορώ να το διδάξω;
Λες να διδάσκεται κάτι τέτοιο;
- Τίποτα. - Όχι.
Γιατί;
Αν το εξηγήσεις, δεν έχει νόημα.
Είναι το μόνο επάγγελμα στον κόσμο που δεν έχει νόημα.
Γεννήθηκα μ' ένα μάτι που τα βλέπει όλα διαφορετικά.
- Συμβαίνει μια τραγωδία. - Μάλιστα.
Σου έχω νέα.
Έχουμε τα αστεία το ίδιο βράδυ.
Δεν μπορούμε όμως να τα πούμε γιατί θα μας την πέσουν όλοι.
Αλλά σ' ένα δωμάτιο που είμαστε μόνοι,
έχουμε ήδη έτοιμα τα αστεία.
Άκουσε να δεις.
Η κωμωδία είναι ένα επάγγελμα που δε μεταβιβάζεται.
Οι κωμικοί μπορεί να γίνουν σπουδαίοι ηθοποιοί.
- Όχι το αντίστροφο. - Όχι.
Μπορείς να πας σε σχολές να μάθεις τα πάντα.
Μπάντζι τζαμπ, να πέφτεις με αλεξίπτωτο,
να πιλοτάρεις, να γίνεις μηχανικός.
Να σπουδάσεις γιατρός.
Μπορείς να βελτιωθείς σε ό,τι θέλεις, εκτός απ' αυτό.
Με κάλεσαν σε ένα μάθημα κωμωδίας.
Πάω λοιπόν στο μάθημα…
Αυτό που λες, μου συνέβη κι εμένα.
Τους λέω "Ακόμα και το ότι είστε εδώ, είναι πολύ κακό σημάδι".
- Μπράβο. - Γιατί εγώ δε θα ερχόμουν.
Με κάλεσαν κι εμένα σε τέτοιο μάθημα.
Τους λέω "Ακούστε με.
Κανείς σας δεν έχει ό,τι χρειάζεται.
Αν το είχατε, δε θα χρειαζόταν αυτό το μάθημα.
Τι θέλετε να σας πω;
Πρέπει να το 'χεις".
Μια μαύρη κυρία άρχισε να μαζεύει τα πράγματά της.
Της λέω "Εξαιτίας μου φεύγετε;" Λέει "Όχι.
Πάω να βρω δουλειά. Τέρμα αυτά εδώ".
Ξέρεις ποιος έκανε μάθημα; Κάποιος που αγαπώ.
- Κάπνιζε πολύ χόρτο. - Πάρα πολύ.
Όσους ξέρω και καπνίζουν χόρτο, είναι άφραγκοι.
Το πρόβλημα με τα αστεία είναι ότι πάντα μπορεί να προσβάλλουν κάποιον.
Ακριβώς.
Ένα βράδυ έλεγα ένα αστείο για κάποιον που οδηγούσε μεθυσμένος.
Γέλασαν όλοι.
Ήρθε μετά να με βρει μια κυρία που έκλαιγε ασταμάτητα.
"Ήρθα εδώ για να ξεσκάσω. Ένας μεθυσμένος σκότωσε το παιδί μου.
Και αναφέρεστε σ' αυτό. Πόσο αναίσθητος είστε;"
Μάλιστα.
"Διάολε. Δεν ήξερα ότι ήσαστε εδώ".
Ίσως να το 'κανα και πάλι.
Πρέπει να θυσιάζεις έναν για το χατίρι των πολλών.
Χρειαζόμαστε το χιούμορ για να τα βγάλουμε πέρα.
Της ζήτησα συγγνώμη.
Ήταν τρελό όμως,
γιατί έκανα κάποιον φανταστικό χαρακτήρα…
μια μαύρη θρήσκα, την αδερφή Ο'Ντελ…
Τη λατρεύω.
που καθόταν πλάι σ' έναν άλλο φανταστικό χαρακτήρα, την Μπερνίς.
Είχε θυμώσει μαζί της
γιατί φέρνει τη χαζή κόρη της στη λειτουργία πότε πότε.
Δεν της αρέσει η μικρή, οπότε αρχίζει.
Λέω "Είναι 34 και κάθεται εκεί και κάνει φούσκες".
- Αυτό ήταν. - Έλα.
Αυτό ήταν. Κι άρχισαν στο Twitter, το Instagram…
- Ζήτησες όμως συγγνώμη. - Ναι.
- Αναγκαστικά. - Γιατί αναγκαστικά;
- Γιατί έχω τοκ σόου. - Μάλιστα.
Έρχεται τώρα κι ο χορηγός.
Κι όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να φανούν καθώς πρέπει.
"Αποσύρουν τη χορηγία; Πρέπει να κάνουμε ότι νοιαζόμαστε".
- Καθόλου όμως δε νοιάζονται. - Ναι.
Δε νοιάζονται, αλλά προσποιούνται.
Ξέρουν τους κανόνες.
Πρέπει να κάνεις ότι έχεις προσβληθεί.
Θέλω να βρεθεί κάποιος να πει,
"Αστείο είναι. Δε ζητάω συγγνώμη".
Γιατί δεν το κάνουν;
Αν ήταν ένα σκέτο σταντ απ;
Ναι.
"Συγγνώμη".
Όχι, ρε. Και μάλιστα,
"Κυρία, δες την αυριανή εκπομπή.
Θα γυρίσω σπίτι να το δουλέψω λίγο
και δε θα πιστεύεις αυτά που θα πω αύριο".
Θεέ μου.
"Πώς είπες ότι έλεγαν το μωρό σου;"
Ήταν απελευθερωτικό. Μ' αφήνεις να το πω.
Πολύ απελευθερωτικό. Γύρισα, μωρό μου.
Χρειαζόμαστε το γέλιο. Όχι την αλήθεια.
Το λες όμως, και χαίρονται πάρα πολύ.
Εγώ την πάτησα όταν…
Τα πρώτα δέκα επεισόδια ήταν εντελώς πειραματικά.
Ήταν δέκα λευκοί, και δεν το είχα αντιληφθεί.
Σε μια συνέντευξη με ρώτησαν τι συμβαίνει.
"Πού είναι οι γυναίκες, οι έγχρωμοι;"
Λέω "Δεν ξέρω. Είναι δέκα άντρες.
Ζήτησα δέκα άντρες. Δεν ξέρω".
Αν ερχόσουν σπίτι μου
και είχα δέκα καλεσμένους, όλους λευκούς,
θα με ρωτούσες "Τι συμβαίνει;
Τι συμβαίνει εδώ; Συγκέντρωση έχετε;"
- Δέκα τύποι είναι. - Ναι.
"Είναι παντού στο διαδίκτυο".
Τίποτα δεν είναι παντού.
Το διαδίκτυο είναι τεράστιο. Πώς να είναι παντού;
- Ναι, φίλε. - Πολύ ωραίο.
Το καλύτερο μέρος στο Σικάγο.
Τέλεια.
Στιβ Χάρβι. Τζέρι Σάινφελντ. Πολλή τύχη, φίλε.
Με ρωτάει κάποιος "Φοβάστε μη νιώσετε υπερκορεσμένος;"
Του λέω "Από τι, από λεφτά;"
"Όχι, από δόξα".
Του λέω "Με συγχωρείτε.
Όπου πάω, βλέπω το λογότυπο της Nike".
Μάλιστα.
Στο Ντουμπάι. Είναι παντού. Στο Λονδίνο.
Όπου διάολο κι αν πάω.
"Νιώθουν υπερκορεσμένοι; Για ρωτήστε τους".
Κι η Reebok θα 'θελε να νιώθει υπερκορεσμένη.
Ο Κρις Ροκ μού γνώρισε κάποια σ' ένα πάρτι.
Μου λέει "Είναι στην τάδε εκπομπή".
Και πριν μου πει, σκέφτομαι εγώ από μέσα μου,
"Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να την έχω ακουστά;"
Πόσες;
Όχι πολλές. Καθόλου πολλές.
"Οπότε, αμόλα το. Πες το".
Είχα πάρει συνέντευξη από κάποιους.
Έχουν εκπομπή στην Bounce TV.
Σε ποιο πλήκτρο του τηλεκοντρόλ μου βρίσκω την Bounce TV;
Ποιο είναι το λογότυπο; Κώλος; Μπάλα;
Δυο "Bήτα";
- Το χάρηκα πολύ σήμερα. - Κι εγώ.
- Η καλύτερη εκπομπή στα χρονικά. - Είσαι γλυκός.
Με μαύρο κοινό, έχεις 45 δευτερόλεπτα.
Ήταν εντελώς παλαβά στο θέατρο Apollo.
Γιουχάιζαν παιδιά.
Λέω "Πω πω". Κάναμε τη σειρά Apollo Kids.
Γιουχάιζαν τα παιδιά.
Πήγα για να το σταματήσω.
Μπήκα ύστερα από μια μικρή Ινδιάνα. Την έφαγαν ζωντανή.
Κατέβηκε από τη σκηνή…
Ήταν εννιά. Κατέβηκε τρομοκρατημένη.
Πάω εγώ και τους λέω "Τι γίνεται;
Τι πρόβλημα έχετε όλοι σας;
Δε γιουχάρουμε τα παιδιά.
Πάω να την ξαναφέρω και θέλω να την κάνετε να νιώσει όμορφα".
Την αφήσαμε και είπε το τραγούδι της.
Μάλιστα.
Ήταν φρικτή.
Φρικτή.
Ξέρεις τι θα κάνω, Τζέρι;
Θα σου δώσω ένα πούρο Daniel Marshall.
Σκέτο χρυσάφι.
Θέλω ένα. Είμαι νταβατζής.
Τον θυμήθηκα σε ένα σόου μου στο Apollo, Τζέρι.
Αληθινή ιστορία.
Ερχόταν συνέχεια και έλεγε
"Στιβ, είδες το σόου μου; Είμαι αστείος".
"Όχι, δε σ' έχω δει".
"Πολύ χειροκρότημα όπου πάω".
Λέω "Ωραία, μπράβο".
Συνεχίζουμε και πάει πολύ αργά.
Γράψαμε τρία σόου. Αυτός, στο 4ο.
Καθώς πλησίαζε η ώρα, του λέω
"Με τι αστείο κλείνεις συνήθως;"
"Λέω ένα αστείο για μπανάνες".
Του λέω "Κοίτα, έχουν αρχίσει ήδη να κουράζονται.
Όπως κι αν κλείσεις,
θέλω ν' ανοίξεις μ' αυτό το αστείο και να τους κρατήσεις έτσι".
"Όχι, ρε, παίρνω πολύ χειροκρότημα".
Βγαίνει και λέει "Παιδιά, να σας ρωτήσω κάτι.
Πήγατε με κάποια που 'χε κατσαρίδες;"
Στο Χάρλεμ είμαστε. Αυτό ήταν.
"Κάποια που 'χε κατσαρίδες;"
Δεν έχω δει χειρότερο γιουχάισμα.
"Όχι, όχι, περιμένετε! Περιμένετε!"
"Όχι, όχι".
Πολύ άσχημα. Τον εξευτέλισαν.
Αυτόν που τον χειροκροτούσαν παντού.
Κομμάτια τον έκαναν. Εξαφανίστηκε από προσώπου.
Δεν τελειώνει με το "Και τώρα, ο…"
Δεν έχει τέτοιο τέλος.
Όχι. Πουλάει παπούτσια.
Ναι. Στο Χάρλεμ.
Πάει κόσμος και του λέει "Φίλε, εσύ
έλεγες το αστείο με τις κατσαρίδες;
Έλα ρε! Γιατί έκανες κάτι τέτοιο;"
- Τίνος είναι το αμάξι; - Δεν ξέρουμε.
Λέω στη γυναίκα και τα παιδιά μου,
"Δεν το κάνω για μένα.
Βγάζω αρκετά σε κάθε μου δουλειά.
Εσείς με μπλοκάρετε".
Γι' αυτούς δουλεύω. Γι' αυτούς και μόνο.
Να σου πω; Νιώθεις καλύτερα.
- Ναι, όντως. - Πολύ καλύτερα.
Ακριβώς. Όταν ξέρεις ότι είναι για κάποιον άλλον…
Αξίζει περισσότερο.
Μ' αρέσει το πώς μιλάνε οι μαύροι.
Τις λέξεις που χρησιμοποιούν και δεν τις ήξερα.
Το άκουσα αυτό από τους μαύρους: "και αυτούς".
- "Ο Στιβ κι αυτοί πηγαίνουν". - Ναι.
- Ο Στιβ κι αυτοί. - Ναι.
Ο Στιβ και άλλοι που ξέρει.
Αυτοί πηγαίνουν.
Αυτή είναι λευκή. Έχετε ποτέ…;
Δεν είπες ποτέ,
"Ο Στιβ κι αυτοί πηγαίνουν;" ή "Ποιοι πηγαίνουν;"
Ποτέ. Βλέπεις; Είναι πολύ εύκολο. Είναι πανεύκολο.
Θέλω να ξέρω ποιος πηγαίνει.
Να το ξαναπώ, κερδίζεις χρόνο.
Αν πω "Ο Τζέρι κι αυτοί πηγαίνουν", είναι ο Τζέρι, οι πάντες.
Κι όταν σου τη δώσουν όλοι αυτοί…
λες "Άντε και γ… όλοι σας".
"Όλοι σας".
Διότι…
Διότι δε χρειάζεται να τους πεις έναν έναν.
Δε χρειάζονται όλα τα ονόματα. Λες "Ξέρετε κάτι;"
"Άντε γ… όλοι σας".
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης